fbpx

Blog

24 april 2019

Verstand komt met de kinderen

Een maand geleden werd mijn tweede zoontje Daan geboren. Heerlijk om weer zo’n warm hummelke tegen je aan te mogen houden. Maar tegelijk besef je ook weer hoe afhankelijk dit kleine hummelke van je is. Ik weet nog dat dit me bij mijn eerste zoontje Bram heel erg overweldigde en bang maakte. Ik was heel bang om iets fout te doen en google was mijn grootste vriend. Na 3 maanden besefte ik dat mijn moedergevoel goed was en ik daarop moest gaan vertrouwen.  Vanaf dat moment verliep alles vele malen beter en relaxter.
Ik had me nu dan ook tijdens de zwangerschap al voorgenomen dat ik meteen op mijn gevoel zou vertrouwen, meer zou gaan genieten en meer rust zou nemen.
Ik heb zelfs een vierde trimester workshop gevolgd met 37 weken.
Nu een maand later kan ik zeggen dat dit aardig lukt. Ik geef beter mijn grens aan, ik verplicht mezelf niet dat het huis en het eten klaar moet zijn als mijn man thuis komt, ik neem meer rust, ik vertrouw op mijn gevoel en het allerbelangrijkste is dat ik durf te genieten.

Eerste paasdag werd ik echter even op de proef gesteld. We waren om 12:00 bij mijn schoonfamilie voor een lunch. Om 15:00 had mijn zoontje Daan honger. Ik wilde dus naar huis gaan om te voeden. Ik was tevens behoorlijk moe. Ik zorg iedere dag dat ik even gerust heb en dat was er die dag nog niet van gekomen. Ze probeerde me echter met 3 personen om te praten waaronder mijn eigen partner.
Van je kunt toch een flesjes geven of hier voeden etc.
Ik heb een moment getwijfeld. Maar ik voelde mijn hoofdpijn nog verder opkomen en vond drie uur daar zijn eigenlijk ook lang zat.  Gelukkig waren John en Bram met de fiets en besloot ik dan ook om naar huis te gaan. Ik was er trots op mezelf dat ik bij mijn eigen standpunt ben gebleven.

Ik merk dat kinderen krijgen goed is voor het opkomen voor mezelf. Tevens stel ik ook andere prioriteiten en maak ik me minder druk om kleine dingen.
Ik weet bijvoorbeeld nog goed dat ik vòòr Bram ontzettend zenuwachtig kon zijn voor een solo bij de fanfare. Na de geboorte van Bram bedacht is dat dit eigenlijk belachelijk was. Het enige wat kon gebeuren, is dat ik wat foute noten zou spelen die de meeste in de zaal niet eens zouden horen. Niet erg spannend dus.
Ik kan dus wel zeggen verstand komt met de kinderen 😊
Eigenlijk zou een elftal dus wel goed zijn, maar nee dat vind ik een veel te grote aanslag op mijn lichaam. Want dat is het zeker. Negen maanden ontzwangeren is echt niet gelogen.

De eerste hobbels zijn dus al genomen en het gaat goed met mij en mijn lieve mannetjes.
Nu nog zorgen dat ik mijn bekken- en buikspieroefeningen ga doen en de koolhydraten langzaam ga verminderen in mijn voedingspatroon. Helaas kan ik nog niet gaan beginnen met echt afvallen door de borstvoeding. Maar minderen met koolhydraten en meer groenten eten kan wel al.
Ik ben echter zelf aan het uitstellen. Gedachtes als: ik mag toch nog even genieten, morgen begin ik echt, ik moet eerst een beter ritme krijgen etc.
Het zijn allemaal smoesjes. Zelf maar weer even het boek uitstelgedrag erbij pakken en beginnen!

 

Ervaringen, Tips